Op water, brood en kipfilet

Op water, brood en kipfilet

‘Vinden jullie me dik?’ Drie paar ogen kijken me enigszins verbaasd aan. Ik blijf mijn vriendinnen echter met een stalen gezicht aanstaren en nip voorzichtig aan mijn witte wijn. ‘Ik meen het jongens, vinden jullie me dik? Of uh, nou ja, niet ‘dik dik’… maar gewoon, dikker dan eerst. Ik bedoel, jullie snappen me toch wel? Dan vorig jaar, ofzo.’ Nog steeds word ik aangekeken alsof ze water zien branden. Hoog tijd voor iets anders. Waar is de brie?

Tijdens de zomervakantie realiseer ik me ieder jaar opnieuw weer dat ik ‘iets’ aan mijn lijf moet (correctie: wil) doen. Waarom ik daar toch telkens mee kom is mij op sommige momenten ook één groot raadsel. Dik ben ik namelijk niet; ik kan hooguit zeggen dat mijn lichaam over enkele vrouwelijke vormen beschikt maar nee, niet dik. Ik durf het nog niet eens de term mollig te geven. Toch lig ik ieder jaar weer gestrekt op mijn strandbedje te zeiken en zeuren over mijn zogenoemde bikini body. Tot ongenoegen van vriendlief uiteraard. Want ‘waarom in hemelsnaam maak je je toch altijd zo druk?!’ en ‘je bent toch mooi zoals je bent, schat’. Haha. Hahaha. Ja. Dacht het niet.

En zo geschiedde. Ik hield voet bij stuk en besloot dat het hoog tijd was voor een dieet. Dit stond pas na de vakantie gepland, want ‘ja hallo, ik moet toch nog even genieten hoor,’ dus stouwde ik mezelf vol met borden gyros en liters alcohol. Hoppa. Weer 6 kilo erbij. Je leeft tenslotte maar één keer.

Na de vakantie waren we allebei nog een paar dagen thuis en besloten we het leven nog even te vieren met bergen sushi (dat lust ik tegenwoordig, in tegenstelling tot een jaar geleden) en mc Donalds. Zodra het werkleven weer begon, zou het over zijn. En nee, dat werd niet leven op water en brood, maar leven op water, brood en kipfilet. Oké, en andere dingen waarvan ik denk dat het in de categorie ‘gezonde keuze’ valt (want ook dat weet je vandaag de dag nooit zeker). Die gezonde keuze bleek toch uitdagender dan ik in eerste instantie dacht.

Zo ontbijt ik tegenwoordig met yoghurt met cruesli. Yoghurt. Met cruesli. Ik hoor je denken: ‘ja, dus? Dat eet ik praktisch elke dag?’ en de meerderheid van de wereldbevolking eet dat praktisch elke dag met jou. Deze meerderheid van de wereldbevolking schijnt dit dus oprecht lekker te vinden, maar met elke hap die ik neem begin ik mijn verse boterham met oude kaas en boter meer en meer te missen. God damn it. Nu al haat ik deze nieuwe ‘happy healthy hardcore organic bio living lifestyle’.

Altijd zodra ik weer in zo’n volstrekt onnodige dieetfase zit, heb ik na dag twee al het gevoel dat ik 3 kilo kwijt ben. Zo zie ik het in mijn gezicht, heb ik ineens strepen op mijn buik en dat MOETEN wel spieren zijn #omgfitgirl en wil ik het liefst om de twee uur op de weegschaal gaan staan. Deze vorderingen moeten dan uiteraard met iedereen gedeeld worden. Zo zijn niet alleen vriendlief en moeders op de hoogte van mijn ‘zogenaamde gewichtsverlies’, maar ook mijn collega’s, de buurvrouw, oud klasgenoten en de groenteboer in de supermarkt. Reality check: het zit allemaal tussen je oren. Tuuuuurlijk val je op den duur heus af en als je sport ontwikkel je zeker meer spiermassa, maar ik ben mezelf vooral psychisch helemaal knettergek aan het maken.

Een volhouder ben ik daarentegen niet echt wat betreft ‘diëten’. Zo komt het voor dat ik in week nummer 2 zit en in één avond een halve reep chocolade en een halve zak chips naar binnen stouw. En misschien nog een chocolate chip cookie ‘om het af te leren’. En wat betreft het ontbijt: ik moet zeggen dat die yoghurt na een paar dagen went, maar nog steeds vind ik er geen reet aan. Geef mij dan toch maar pindakaas creamy.

Enkele weken streken voorbij. Ondertussen lijk ik weer in het land der normalen terecht te komen en besef ik dat het helemaal niet gaat om diëten of volvreten. Het zit ‘m puur in de balans. Eerlijk, zolang je die niet hebt, gaat het ‘m gewoonweg niet worden. Bij deze spreek ik dan ook met mezelf af dat diëten bullshit is, maar dat ik gewoon voor een gezonde afwisseling zorg. Nu nog afwachten in hoeverre dít dan weer een fase is.

Oh enne, als jullie me zoeken? Ik ben ergens onderin de kastjes op zoek naar snacks. Groeten!



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *