Maak je toch niet zo druk, meid.

Maak je toch niet zo druk, meid.

Maandagmorgen. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Je begint de dag en de week fris met een planning. Wat staat je allemaal te wachten, wat moet er gebeuren? Halverwege het maken van die weekplanning slaat de stress toe. Hartkloppingen, onrust, je kent het wel. Want naast al je werk, moet je ook nog even langs je ouders. Je hebt je oma ook al veel te lang niet meer gesproken. Deze week staan er maar liefst drie etentjes met 3 van de 75 vrienden – of kennissen, hoe je ze noemt zal me een worst zijn – die je hebt op de planning staan voordat de donderdag bereikt is. En dan hoef ik nog niet eens te beginnen over het weekend. Oh enne, vergeet vooral niet te sporten hè!!! Want die lovehandles vliegen er niet vanzelf af!!!

Dit weekend bracht ik een dag door in de sauna met een vriendin. In het echte leven heet ze Ingrid, maar om het verhaal enigszins anoniem te houden noemen we haar voor het gemak Henk. De sauna hadden mijn hoofd en ik overduidelijk nodig, want de teller van het aantal mental breakdowns in de afgelopen twee weken stond op een stuk of dertien. En dat heb ik voor de vorm nog naar beneden afgerond ook, ja.

De teller van het aantal mental breakdowns in de afgelopen twee weken stond op een stuk of dertien. Afgerond naar beneden, ja.

Na verloop van tijd raken Henk en ik aan de praat over het onderwerp ‘druk zijn’. Je bent namelijk pas ècht goed bezig in #deleven als je het druk hebt. Dit staat inherent aan een super interessante baan met een titel als Channel Manager Account Executive Specialist – is geen functietitel overigens maar klinkt wel dik -, mega veel vrienden die je niet alleen maar ter opvulling op Facebook hebt en super veel hobby’s. Dan zie je er ook nog eens altijd gelikt uit en heb je tijd over om dat wasbordje te onderhouden. En dan heb ik het niet over dat geval waar ze vroeger daadwerkelijk de was op deden.

Henk hield me een welbekende spiegel voor. Je weet wel, die oh zo confronterende. ‘Jij hebt het ook altijd druk,’ zegt ze. Het enige wat ik kan doen, is stilzwijgend mijn hoofd knikken. Voorzichtig roer ik de honing door mijn takkenthee heen. Had ik zin in. ‘Sterker nog, ook jij zegt altijd dat je het druk hebt. Maar eigenlijk heeft dat dus helemaal geen zin om dat te zeggen. Want wat levert het op?’ vervolgt ze. En gelijk heeft ze verdomme, die Henk. Wat nou therapie.

 

Die avond bekijk ik mezelf eens goed in de spiegel en probeer ik bij mezelf na te gaan wanneer ik voor het laatst ‘niets’ heb gedaan. Echt niets. Wat is echt niets? Is dat netflixen? Eigenlijk niet, dus. Is dat in de lotushouding voor je uitstaren? Komt misschien enigszins in de buurt. Maar ècht helemaal niets doen, dat is iets waar ik dus ècht niet goed in ben. Die continue drang om te presteren. Die continue drang om super gave dingen te beleven. Zodat ik in de avond met een gevoel naar huis ga van, ja, Charlotte, je bent weer SUPER productief geweest. Maar ben ik dat dan eigenlijk wel geweest? Of was het meer een veel te chaotische opvulling van mijn dag? De mental breakdown die volgt zodra ik mijn huis binnenstap geeft de harde waarheid weer. Weer teveel hooi op die vork. Hoppatee.
Het heeft helemaal geen enkel nut om te zeggen dat je het druk hebt. Want wat levert het op?

Alleen ben ik hier niet in. Geef het dan ook vooral toe als je je ook maar een klein beetje aangesproken voelt. Al is het alleen maar aan jezelf. Zo ving ik laatst een gesprek op tussen twee mannen. ‘Hoe is het man?’, werd er gevraagd. De ander reageert met ‘ja goed man, druk!’. Vraagtekens alom. Want waarom gebruiken sommige mannen toch zo vaak ‘man’ in een zin? Is dat cool ofzo? En sinds wanneer is het goed om druk te zijn? En hoezo staat druk zijn ineens inherent aan succes?

 

Ik besloot het een en ander uit te pluizen over deze trend. Of epidemie, net hoe je het wilt noemen. Druk zijn werkt dus als druks – haha ja ik weet het sorry. Je wilt meer, beter en vaker. Totdat je merkt dat je de concentratie verliest, het je minder voldoening geeft dan eerst, je lichamelijke klachten krijgt en je je plots intens ongelukkig voelt. En daar zit je dan. Tony Crabbe, bedrijfspsycholoog van onder andere Microsoft en Disney en dus niet die van de chocoladerepen, schetst in zijn boek Busy de onrustige chaotische dagen die we bijna allemaal wel kennen.

Door bewuster keuzes te maken en stil te staan bij momenten die je meemaakt, ga je automatisch ook meer genieten en meer leven in het nu. Diep, maar daar heeft de beste man zeker een punt. Dit betekent ook dat je niet alleen stilstaat bij de leuke momenten, maar ook wanneer je een fikse dosis stress ervaart. Doe vooral niet alles tegelijk, is dus de essentie van dit alles. Wist je bijvoorbeeld dat een goudvis een grotere spanningsboog heeft dan de mens? 1 seconde verschil om precies te zijn. Heb ik net even tussendoor opgezocht op Google. En nu weet ik niet meer waar ik met deze alinea precies naartoe wilde. Dan maar even een spellingscheck. Oh, en deze video moet je maar eens kijken om te checken of je mens of goudvis bent. Moeilijker dan je denkt.

 

Henk en ik besluiten na afloop van de dag één ding met elkaar af te spreken. Als er gevraagd wordt hoe het met je gaat, vertel dan ook gewoon echt hoe het met je gaat. Gaat het goed, dan is die oké-trofee voor jou vandaag. Gaat het niet zo goed – of ronduit kut – dan is dat ook oké en bied ik je een luisterend oor. Want misschien had je dat nu net even nodig. En als ik je zou vragen hoe het was in de Efteling midden juli, dan mag je gerust antwoorden met ‘ja, druk’. Maar anders niet.

Dus, hoe gaat het nu ècht met je?



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *