Het fasemeisje sluit er weer een af.

Het fasemeisje sluit er weer een af.

Herinner je je dat gevoel wat je had in groep 8 van de basisschool? Dat je jarenlang bij dezelfde mensen in de klas hebt gezeten en je je niet

kunt voorstellen dat je ergens anders op de wereld ook maar een greintje gaat krijgen van dat saamhorigheidsgevoel? Dat lege gevoel dat

je wereld uiteen lijkt te storten omdat je bang bent dat je al die mensen kwijt raakt?

 

Tijdens de klassenfeesten die dat jaar de revue passeerden, deden wij met z’n allen niets anders dan huilen in een kringetje omdat we

elkaar zo gingen missen. Alsof je je familie achterlaat op een brandend eiland.

 

Jaren later komt het besef. Het besef dat er meer fases gaan komen. Fases die lang duren. Fases van korte duur. Maar al die

fases, sluit je op een dag ook af. En dan voel je je plots weer die achtste groeper. En achtste groepers huilen niet. Maar ook besef je,

dat je die fases los gaat laten. Dat je er op den duur met een glimlach aan terug denkt. En dat je destijds de juiste keuze hebt gemaakt.

Of niet. En dat je daar dan van geleerd hebt.

 

Vandaag ben ik voor even weer die achtste groeper. Ik sluit weer een belangrijke fase in mijn leven af en dat steekt.

Ondanks dat het werk wat ik doe en deed niet voldeed. En het rijmt verdomme nog ook.

“Je eerste grotemensenbaan voelt als je eerste verkering. Je vergeet het nooit en heeft altijd

een speciaal plekje in je hart.”

– Dit had een quote van Salvador Dali kunnen zijn, maar hij is van mij. –

 



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *