Superfoods eten als een echte fitgirl op een festival? Je quinoa me wat.

Superfoods eten als een echte fitgirl op een festival? Je quinoa me wat.

Na een lange dag werken neem ik altijd even wat tijd voor mezelf. Dit klinkt nu ontzettend burgerlijk, maar eigenlijk bestaat deze tijd over het algemeen uit mensen taggen in achterlijke filmpjes op Facebook, krom liggen van het lachen om woordgrappen van Kakhiel – sorry, guilty pleasure – en mijn Instagram feed doorscrollen. Vooral dat laatste maakt me soms niet per se heel erg gelukkig. Ik volg namelijk zoals ieder ander van die fitgirls en bloggers die hun perfecte leventje exact weten vast te leggen. Vervolgens besef ik dat ik, terwijl ik naar een post met een açai bowl zit te staren, een onderkin heb ter grootte van het westelijk halfrond. ‘Maar dat komt uiteraard omdat ik gewoon een foute pose heb aangenomen,’ spreek ik mezelf vol overtuiging toe. Hoog tijd voor een kwartier planken. Of een gembershotje. Want mijn lichaam is tenslotte mijn tempel. Hashtag fitfam.

 

Mensen die me wat langer kennen dan vandaag, weten dat ik een fasemeisje ben. Dit zie je terug in mijn kledingstijl maar ook zeker mijn voedingspatroon. Zoals mijn vriendinnen zouden zeggen: ‘Charlotte is zeer trendgevoelig’. En ik kan het niet ontkennen. Zo moest ik bijvoorbeeld vorig jaar per se een culotte hebben omdat het in de mode was. Ooit gezien? Heb het ding serieus twee keer gedragen. Twee keer. En elke keer vroeg men meerdere malen ‘waarom ik in godsnaam die foute retro broekrok aan had’. Probeer dat maar eens uit te leggen met een onderbouwing die sterker is dan ‘dat is mode, Sandra’. En ik ken helemaal geen Sandra.

Soms vraag ik me af of dit niet gewoon vrouweigen is of dat het typisch Charlotte is. Zouden alle Charlottes dit doen? Of is het gewoon mijn eigen pure wispelturigheid en zit ik oprecht in een heuse identiteitscrisis? Ik denk dat ik het antwoord hierop niet te weten ga komen. ‘Hoe kun je nou niet weten wat je aan wil doen met zo’n bomvolle kledingkast?’ krijg ik meer dan eens naar mijn hoofd geslingerd. Maar weet je wat het is? Soms heb ik gewoon niets wat past bij wie ik die dag wil zijn. Maar dat was niet het punt wat ik hier wilde maken.

 

Mijn voedingspatroon heeft dus ook alle fases die er zijn wel gehad. Vroeger als kind was ik redelijk mollig. De schattige variant, weet je wel. Toen ik eenmaal mijn groeispurt had gehad, was dat babyvet er wel vanaf. Toch kreeg ik al vrij gauw de neiging om intens gezond te gaan leven. Zeker omdat ik ergens de angst voelde dat dat babyvet er via een omweg wel weer aan zou groeien. Zo van HA, zijn we weer.

Gezond tussen haakjes weliswaar, want wat is nou de definitie van gezond?

Ik kocht het kookboek van Rens Kroes, ging los op groene smoothies, dronk thee gezet van gojibessen en leerde alle superfoods uit mijn kop. Mijn familie liet ik kennis maken met een quinoasalade. Zo eentje waarvan dat zaad allemaal tussen je tanden en kiezen blijft zitten. Verdomme. Wat was ik me een partij gezond bezig. Ik ging er zelfs foto’s van maken. Volledig gehersenspoeld. Inclusief alle hashtags.

 

Na verloop van tijd – lees: 2 weken – was ik het wel weer beu. Sterker nog, ik begon intens te verlangen naar dingen als saucijzenbroodjes. Ze zeggen dat je lichaam zo’n twee weken nodig heeft om te wennen aan een bepaald dieet. Dan nemen de cravings naar ‘de snacks uit de onderwereld’ af. Ik weet niet wie ‘ze’ zijn, maar ik geloofde hen op hun woord. Als ik dan toch besloot om te zondigen omdat een zekere Sonja (Bakker, red.) zei dat dit mocht, voelde ik me belachelijk schuldig. ‘Verdomme Charlotte, waarom nou. Ben je zo goed bezig. Moet je het weer verpesten met dat saucijzenbroodje?’. Ik voelde me smerig en zette de rem erop. Alleen maar gezond eten vanaf nu, lekker of niet. En sporten. Elke. Dag. Sporten. Maar was ik oprecht gelukkig? Nee. Want ik kon niet meer ècht genieten.

 

Grote kans dat jullie allemaal de commotie rondom de The Green Happiness meiden en hun survival guide voor een gezond weekend Lowlands hebben meegekregen. Voor wie het ontgaan is: deze meiden zijn compleet tot op het bot toe afgemaakt. Tips zoals het drinken van kamille thee voor het slapengaan nadat je net flink hard hebt staan raven in de techno tent onder invloed van de nodige snoepjes – ‘om rustig te worden’ – en een bak met plakkerige havermout als ontbijt om je kater te redden schoten compleet in het verkeerde keelgat. Misschien wordt het ook hoog tijd dat we in plaats van een fitgirl guide eens een ‘normaal doen’-guide gaan introduceren. Want dat maakt het leven een stuk leuker.

Drink een kop kamille thee. Word je rustig van.

Hoe deze ‘normaal doen’-guide werkt? Denk niet non-stop na over alles wat je eet en drinkt. Heb het leuk. Houd gewoon een redelijke balans tussen ‘gezond doen’ en leven als een op hol geslagen paard. Soms staar ik in mijn lunchpauze bij de plaatselijke Spar verliefd naar dat saucijzenbroodje terwijl ik dondersgoed weet dat ik boterhammen met kaas bij me heb. Maar dat saucijzenbroodje en ik zijn op dat moment gewoon even meant to be together. Dus pak ik ‘m gewoon mee. Soms eet ik drie dagen achter elkaar salade omdat ik daar zin in heb. Uiteindelijk gaat het namelijk toch om die balans. Dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan en dat weet ik ook. Maar lieve fitgirls en fitboys, houd het toch een beetje gezellig voor jezelf. Maak het je niet te moeilijk. Heb een keer een heftige cheat-day. Of zes. En als je dan toch op een festival als Lowlands staat, ga dan ook eens even lekker tot het gaatje. Want hoe erg is het nou allemaal? Zolang je alles met je maten doet, is het allemaal prima. En dan quinoa jullie me allemaal wat.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *