Keuzes, keuzes: no one has a clue. George ook ney.

Keuzes, keuzes: no one has a clue. George ook ney.

Wij millennials– heerlijk soms, dat generaliseren– hebben te maken met een hoop dilemma’s op dagelijkse basis, keuzestress en op het randje zitten van een emotional breakdown. Keuzedilemma’s en issues variëren van ‘Wat zal ik eens gaan eten vanavond’ tot ellendige huilbuien omdat je je afvraagt of dat leventje wat je allemaal zo goed op orde lijkt te hebben – of juist niet – hèt nou is.

Meer dan eens bevind ik me in zo’n emotional breakdown. Soms komt dit doordat ik teveel hooi op mijn vork heb genomen. Omdat ik – puur uit enthousiasme en mijn persoonlijke drang om iedereen te helpen – overal volmondig ‘ja’ op zeg. Dat ik mezelf het liefst in zessen zou splitsen om overal bij te kunnen zijn met hierbij een lichte Fear of Missing Out. Dat alles volgens mijn boekje moet lopen. En volgens het boekje van de maatschappij. En als je dan ook nog eens rete perfectionistisch bent – haha, hi – dan wordt het al helemaal een uitdaging. Want wanneer is iets goed genoeg? En zal ik ooit 100% tevreden zijn? Ik heb werkelijk no clue. Maar is dat nou zo erg?

Onlangs ging ik er tien dagen tussenuit. Het was mijn eerste echte vakantie sinds een jaar. Zeer spontaan geboekt, welkomer dan ooit. Op de Griekse eilanden had ik eindelijk even de ruimte om van perspectief te veranderen. Hier besefte ik dat het allemaal ècht niet zo erg is dat je het soms even niet weet. En dat het soms allemaal teveel wordt. Het kabbelende water van de zee bracht me de rust die ik nodig had. En na de vakantie zou ik fresh beginnen. Omdat het kan. Klinkt diep, ik weet het. Op de Griekse stranden las ik het boek ‘Babe, you got this’, geschreven door Martje Haverkamp en Emilie Sobels van HASHTAG WORKMODE. Naast dat ‘ie onwijs leuk op de salontafel staat – geef maar toe, heerlijk Instagrammable weer – kocht ik hem ter inspiratie. En het heeft me veel meer lessen meegegeven dan ik had gehoopt. Onderstaand een aantal van mijn eigen lessen. Doe er  je voordeel mee.

 

Gut the crap

Luister naar je gut feeling en blijf hier zo dicht mogelijk bij. Echt waar, deze heeft vrijwel altijd gelijk. Ik ben bijvoorbeeld geen ster in het maken van keuzes. Het is soms zelf zo erg dat ik lijstjes met pro’s en cons aan het maken ben om te kijken of ik wel het juiste doe. Toch weet ik vaak diep van binnen wel dat ik al een bepaalde richting op ga. Onlangs heb ik dan ook besloten eens volledig te luisteren naar dit gevoel. En geloof me, die keuzes die je vervolgens maakt? Die voelen vele malen beter. Side note: daarbij moet je vervolgens wel met je gezonde verstand nadenken over hoe je de keuze en het proces wat volgt daadwerkelijk gaat vormgeven.

Zeker met grote keuzes moet je vooruit kunnen denken aan de consequenties. Maar zo nu en dan van koers veranderen maakt je scherp. En misschien nog wel het belangrijkste: volg je fucking hart. Doe het. Of dit nu gaat om een beslissing welke je privé leven een andere draai geeft of juist op zakelijk vlak. Of misschien zelfs wel allebei. Je hoeft geen advocaat te worden als je rechten hebt gestudeerd. Begin die hippe koffietent. Of ga je eindelijk eens inlezen in die cursus mindfulness. En wat anderen daarvan vinden? Kijk Frozen en laat het los.

 

Uh, welke comfort zone?

Oh ik weet het, hij voelt zo fijn en veilig. Zelf ben ik nooit echt een grote dare devil geweest. Zocht het altijd een beetje bij de ‘veilige’ kant. Zo ben ik twee keer een half jaar naar het buitenland geweest voor mijn studie. Ik koos de eerste keer voor Ierland omdat ik mezelf als 17-jarig guppie te jong voelde om aan de andere kant van de wereld te gaan zitten. Een plus was dat ze er Engels spreken. Zeer comfortabel. Of ik achteraf gezien een verkeerde keuze heb gemaakt? Nee, op dat moment was dat de juiste keuze. Maar het was natuurlijk gedurfder geweest als ik naar Spanje was gegaan met 0,0 ervaring in de Spaanse taal.

Ditzelfde geldt voor mijn eerste ‘grotemensenbaan’. Voordat ik daar begon, had ik een helse telefoonfobie. Bellen met vriendinnen was prima, maar liet mij de verzekeringsmaatschappij niet bellen om mijn kapotte telefoon aan te melden; dan kreeg ik een mental error. En dan moest ik hier zakelijke klanten gaan bellen. Tegenwoordig is bellen juist hetgeen wat ik het liefst doe – look at me, adulting all over the place – en is een zakelijk face-to-face gesprek een veel grotere uitdaging waarbij ik zeker nog niet in mijn comfort zone zit. Denk alleen al aan een sollicitatiegesprek. Maar toch doe ik het. Juist omdat je er alleen maar sterker van wordt. Bovendien geeft het achteraf een alleen maar grotere rush dan wanneer je iets doet wat al familiair aanvoelt.

 

Pompen of verzuipen

Fouten maken hoort erbij. Erover blijven malen heeft echter 0,0 zin. Ik ben hier onwijs goed in. Kan gerust uren wakker liggen en denken over hoe ik het verdomme anders had kunnen doen. En waarom ik dat niet eerder zag. Maar wat nou als je er eens vanuit gaat dat je die bepaalde keuzes op dat moment maakte omdat je een bepaalde hoeveelheid aan informatie had en dit met de beste intenties goed wilde oplossen? Dan wordt het behapbaarder. En natuurlijk blijf je dan altijd nog een stukje zelfreflectie houden: dat is alleen maar goed. Maar blijven tobben heeft oprecht geen zin. Achteraf is altijd makkelijker praten. En van fouten leer je. Hoppa, alle clichés zo op tafel. Maar het is tenslotte de waarheid.

Wat ik voornamelijk leerde van de topvrouwen in het boek: no one has a clue. Ook George ney. En als je deze grap direct snapt en erom kunt lachen, zal ik voor eeuwig van je houden. Beloofd.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *