Wat een borrelhapje vertelt over jezelf: zelfverificatie voor dummies

Wat een borrelhapje vertelt over jezelf: zelfverificatie voor dummies

19:42, maandagavond. Ik zit in de tuin met een vriendinnetje na een lange dag werken. Laten we haar voor de grap Lylouh noemen. Maar zo heet ze natuurlijk niet echt. Er waait een zacht briesje en het begint flink af te koelen na een intens hete week welke zelfs met alleen maar een gaasje aan niet uit te houden was.

Niet dat ik klaag, hoor. Integendeel. Van mij mag het altijd zulk weer zijn. Daarbij zou het wel prettig zijn als het gros mensen wat zegt ‘maar in Nederland is het altijd meteen zo plakkerig’ en ‘haha wow het is echt een muur van hitte als je buitenkomt’ zichzelf tijdelijk afzondert in een klooster. En dat bedoel ik verder echt niet persoonlijk. Maar het is wel typisch.

Sterker nog, afgelopen week stond ik tijdens mijn lunchpauze buiten in het zonnetje. En oké, ik geef het toe, het was verdomde heet. Maar het aantal mensen wat de kantoortuin uit strompelde, die ‘klap van hitte’ in zijn gezicht kreeg en bovenstaande opmerkingen ook nog wist te maken, stond vastgesteld op 5. Van de 5 die naar buiten kwamen. Ik bedoel maar.

Oké, terug naar de tuin. Lylouh en ik krijgen het op de een of andere manier voor elkaar om over de meest random onderwerpen een conversatie te voeren. Zo hadden we een discussie over wat het merk tandpasta wat je gebruikt zegt over jou als persoon. Ik ben bijvoorbeeld van mening dat mensen die Sensodyne of Paradontax gebruiken toch lichtelijk stoffig zijn en van die heuptasjes dragen op vakantie. Dit type mens heeft vaak ook een unisex windjack en een tandem. Lylouh vindt daarentegen mensen die structureel Elmex gebruiken lichtelijk vreemd – want die hebben geen smaak. Mocht je Prodent, Oral B of Aquafresh gebruiken, dan kom je redelijk goed uit de verf wat ons betreft. Of uit de pasta. Ik kan me voorstellen dat je daar wel nieuwsgierig naar was.

Mensen die mij langer kennen dan vandaag, weten dat ik intens veel kan nadenken. Nadenken over hele simpele dingen als tandpasta. Nadenken over de zin van het leven. Laatstgenoemde is diep en als we een avondsessie in de tuin hebben zoals we doen in huize Spoor soms iets te diep. Als kind al kon ik gerust een half uur naar het heelal staren. En het voelde dan toch vaak een beetje eng. Ik doe het zo nu en dan nog steeds. Langzaam verlies ik mezelf dan in ‘hoe ver je eigenlijk kunt kijken’ en dat dat verdomde heelal nog oneindig is ook. Of niet. Maar hoe kan iets nou oneindig zijn? Ik bedoel, alles heeft toch ergens een eind, lijkt me? Zodra mijn benen gaan wankelen van de verwarring stop ik ermee. Tijd voor Netflix.

Ik kan wel heel hypocriet zeggen dat ik mijn avonden na werk doorbreng met een hoogstaand boek, wetenschappelijke artikelen of filosofische gedachten – wat heus wel eens gebeurt – maar dan zou ik liegen. Naast mijn schrijfsessies is het soms noodzakelijk dat hoofd van me even uit te zetten. Die testjes die je tegenwoordig online tegenkomt waarbij je kunt achterhalen welke chips smaak of hoe corporaal je bent – hey gozer, gratis pils VO! – zijn echt de ideale tijdsbesteding voor een lome en hersenloze maandagavond. Pluspunt: je hoeft niet meer helemaal naar Azië af te reizen om te weten wie je bent. Daar heb je die testjes voor. Ideaal.

Waarom de mens an sich het zo leuk vindt om te weten wat voor soort borrelhapje hij is? Dit schijnt voort te komen uit de zogenoemde ‘zelfverificatie theorie’ van William Swann – best een leuk woord voor galgje – waar je vooral niet al te zwaar aan moet tillen. Volgens deze theorie acteren mensen naar het zelfbeeld wat ze hebben en zijn ze continu alsmede onbewust op zoek naar een bevestiging van de buitenwereld. In welk opzicht dan ook. Dit zoeken we niet alleen in de mensen met wie we omgaan, romantische relaties en sterrenbeelden, maar ook in nietszeggende testjes welke dan toch die ene bevestiging lijken te geven. Makes goddamn sense.

Maar heel eerlijk? Als ik op mijn horoscoop moet vertrouwen ontmoet ik elke week de liefde van mijn leven. Dus of ik hier daadwerkelijk zelfverificatie uithaal, is nog de vraag. Wellicht is  het in plaats van deze zelfverificatie gewoon een combinatie van bizarre nieuwsgierigheid en werk-ontwijkend gedrag.

Oh. Welk borrelhapje ik ben? Zou je wel willen weten hè. Dit heb je je waarschijnlijk het hele artikel afgevraagd. Ik ben een blokje kaas – hoe kan het ook anders – welke omschreven wordt als degelijk, maar stiekem toch best wel spannend. Kan verdorie zo op mijn Tinder profiel.



5 thoughts on “Wat een borrelhapje vertelt over jezelf: zelfverificatie voor dummies”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *