Boks ouwe: want je moet tenslotte wat

Boks ouwe: want je moet tenslotte wat

“Sla maar harder hoor, ik kan wel tegen een stootje!” Ik veeg een druppel zweet van mijn voorhoofd en kijk mijn partner een tikkeltje verward doch lichtelijk geamuseerd aan. Nog een flinke klap tegen het stootkussen. Mijn gedachten razen alle kanten op en ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik nu eigenlijk aan het doen ben in deze loods vol graffiti. Misschien wordt het dan nu toch tijd om even toe te lichten in welke scène ik me momenteel bevind.

Ik ben tegenwoordig kickbokser. Geloof het of niet; it’s the real deal. Geen beroeps hoor, no worries. Nu vind ik het nogal wat om mezelf direct ‘kickbokser’ te noemen, dus laten we het erop houden dat ik een redelijke poging doe om zo nu en dan een lesje kickboksen in te plannen in mijn drukke bestaan – want wat zijn we toch heerlijk druk met z’n allen, niet waar?

Sommige mensen zijn gewoon geboren voor een specifieke sport. Althans, dit lijkt vaak zo. Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet tot deze groep mensen behoor. Wel heb ik jarenlang gedanst en is dit nog steeds één van mijn grote liefdes. Uiteraard samen met Tim Hofman, koffie en kaas – overigens niet per se in die volgorde. Werkelijk elke sport op deze aardbol heb ik overwogen, van turnen tot zwemmen en van tennis, waar ik in elk geval mijn balvaardigheid diploma heb mogen halen – winning – tot fitness. Maar zet mij niet alleen weg in een Basic Fit, want ik heb oprecht geen flauw idee wat ik met welk apparaat dan ook moet doen. Meneer, moet je hier nu aan trekken of duwen, hashtag durf te vragen?

Nu zie ik je haast denken: Hoe the fuck kom je dan bij kickboksen?! Dat is dus een bijzonder goeie vraag waar ik zelf niet per se een goed onderbouwd antwoord op heb. Echt niet, sorry. Dit kwam bijna letterlijk uit de lucht vallen. Het zit als volgt. Zo’n beetje elke dag ren ik naar de Coffee & Cream in Breda voor een grote bak cappuccino om de dagdelen door te komen. En nee, dit is geen betaalde reclame. Het is echt één van de beste dingen die me is overkomen sinds ik in deze fantastische stad woon. Daarnaast heeft de barista me ter plekke overgehaald om eens een proeflesje te nemen. Waarom ook niet, dacht ik bij mezelf. Spontaan as always.

‘Het is hartstikke leuk, geloof me,’ zegt mijn favoriete barista slash lifesaver (ik bedoel maar, koffie). Ik vertrouw hierop en loop nog een tikkeltje onwennig de mat op. Het moment dat ik die bokshandschoenen aantrek, voel ik me direct Rocky Balboa. Schijnbaar heeft dat bijna acuut een uitwerking op mijn prestaties, want als een jonge Sylvester Stallone raas ik tegen die boksbal aan. Ha. Wie had dat gedacht. Vol instant zelfvertrouwen bestudeer ik mijn silhouet in het raam. Spontaan krijg ik de neiging al die toughness van mijn schouders af te vegen. Maar laten we vooral niet op de zaken vooruitlopen.

‘Ik denk dat ik mijn abonnement ga verhogen’.

Mijn moeder zet haar glas rode wijn neer en kijkt me verontwaardigd aan. We zitten samen, nog geen twee weken na mijn eerste les kickboksen, aan de keukentafel van mijn ouderlijk huis. ‘Ja, ik meen het. Ik denk dat ik de smaak te pakken heb,’ voeg ik hier aan toe. ‘Je bent niet goed wijs,’ krijg ik als antwoord. Mijn moeder weet als geen ander hoe a-sportief ik ben. Of was. Of weer word. We zullen het zien.

Nu zal ik altijd trouw blijven beloven aan mijn geliefde McChicken – ja sorry, ik maak me hier zo nu en dan schuldig aan – en zal ik ook mijn wekelijkse wijn- en bier sessies niet achterwege laten. Het gaat ook niet zozeer om fitgirl in hart en nieren zijn of niet, maar om de juiste balans te vinden. Heel eerlijk, die balans is soms kwijt. Maar ach, hoe erg is dat nou?!

Zelf ben ik zeer trendgevoelig. Zo heb ik een periode volle bak aan de superfoods gezeten omdat men zei dat dit hèt ding was. Ik wist zelfs wat het woord maca betekende. En dat is dus geen verborgen volk ergens achterin de bergen. Elke ochtend produceerde ik een gifgroene smoothie waar mijn kleine zusje spontaan nog braakneigingen van krijgt. Als ik de smaak eenmaal te pakken heb, ben ik haast niet meer te stoppen. Toch kan ik tegenwoordig in redelijke mate de balans vinden tussen sportiviteit, gezond doen en genieten. Want die bourgondiër, die blijf ik altijd. En dat pakken ze me niet meer af. Ha.



4 thoughts on “Boks ouwe: want je moet tenslotte wat”

  • Oh heerlijk. Zou t een familieding zijn? Ik heb tot nu toe alleen salsa gevonden wat ik kan en ook nog plezier aan beleef. Little sis is ook lyrisch over boksen 🤔. Wellicht moet ik het ook in overweging nemen en is dat ook “mijnsport” (uiteraard na mijn welverdiende vakantie florida en nyc)
    -you go girl-

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *