Hi wereld. Hier is PARADIGM.C

Hi wereld. Hier is PARADIGM.C

Zit ik dan hoor, met mijn geitenwollen sokken op de KLIPPAN bank van mijn gloedjenieuwe kamer in Breda. Ja, echt ja. Ik werp nog een korte blik op het raam, blader nog wat door de Vogue die naast me ligt en sta voor de zoveelste keer op om een kop thee te maken.

Oké, draai er nu niet omheen. Hèt moment suprême. Hoe vaak me al wel niet het volgende naar mijn hoofd is gegooid – let op, ik citeer: “Lieve lot, wanneer ga je nou eens ècht schrijven?!”. Geen tijd. Ik ben te druk. En misschien, heel misschien, durf ik ook wel gewoon niet. Zomaar wat argumenten. Maar er is wel tijd. Ik ben niet te druk. En ik ben inderdaad bang. Waarvoor? Bang voor de reacties.

Gek eigenlijk, dat je je als individu zó intens druk kunt maken wat anderen van je werk gaan vinden. Reality check: er zullen altijd mensen zijn die je werk kut vinden. Super kut zelfs. Maar the tiny few die je werk wèl leuk vinden, die tellen pas echt mee. Wijsheid.

Ondertussen heb ik het iets lagerop gezocht en zit ik quasi-nonchalant in kleermakerszit op mijn Perzische tapijt. Fan-tas-tisch ding. Beste aankoop van het hele interieur. Ondertussen al aardig wat rode wijn overheen gevloeid, maar dat geheel terzijde. Zo nu en dan dwaalt mijn blik van het verlichte scherm af naar al het tastbare wat in de ruimte te vinden is. Dan overspoelt een gevoel van trotsheid. Is dat een woord? ‘Geen resultaat voor ‘ trotsheid. Het woord is verkeerd gespeld of het staat niet in het gratis woordenboek,’ aldus de Dikke van Dale. Hm. Wel in mijn wereld dan.

Oké, terug naar het begin. Als klein meisje was ik al een vrij dromerig type. Niet het soort dat bomen knuffelt in het park – al woon ik tegenwoordig wel om de hoek – maar een ietwat lichtere variant. Hele verhalen schudde ik zo uit mijn mouw. Deze gingen overigens vaak helemaal nergens over. Ik was en ben groot fan van notitieboekjes – guilty – en hier maakte ik dan mijn eigen dagboeken van. Vaak gaf ik ze nog een naam ook. Schattig.

Wat was eigenlijk precies het punt wat ik hier wilde maken? Oh ja. Ik ga nu heel cliché zeggen dat het schrijven eigenlijk altijd al wel een beetje in me zat en langzaamaan opborrelde. Vergelijkbaar met water wat geleidelijk het kookpunt bereikt. Dat borrelen doe ik tegenwoordig overigens iets minder langzaamaan, maar dat geheel ter zijde.

Ik was en ben een rasechte denker. Dit uitte zich dan vaak in creatieve verhaaltjes, mood boards, muren volgeplakt met mijn favoriete beelden uit tijdschriften; you name it. Nu ik wat ouder word, verschuift dit langzaam doch zeker naar een medium als Pinterest – volg Forrest, volg! Alhoewel ik niet kan ontkennen dat ik niet zo hier en daar nog wat hard copy mood boards heb.

Dus hier zit ik dan, mijn allerallereerste echte blog te schrijven. Zal ik je vertellen hoe lang het heeft geduurd voordat het officiële eerste hoofdstuk van mijn online leven –  jeetje wat diep – daadwerkelijk de lucht in is gegaan? Nah, ga ik niet doen. Dat houd ik lekker voor mezelf. Wie weet verklap ik het, ooit op een dag. Maar voor nu, ben ik al apetrots op deze eerste stap. Want die eerste stap? Die is in elk geval gezet. Ha.



4 thoughts on “Hi wereld. Hier is PARADIGM.C”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *