Mama, ik lijk steeds meer op jou

Mama, ik lijk steeds meer op jou

Zondag 14 mei. Moederdag. Recentelijk (lees: oktober 2016) heb ik besloten ‘volledig’ op mezelf te gaan. Niet meer in de weekenden naar huis. Geen was mee terug nemen – dat deed ik al niet, hashtag volwassen – en geen bakjes met voorbereid eten mee terug naar mijn eigen stekkie. Tenzij ze besloot om lasagne te maken. Of groentesoep. Oh ja, en een ‘ouderwets Hollands prakkie’ met the one and only gehaktbal. Extra groot en met een liter jus. Maar dat even geheel ter zijde.

Uit de keuken klinkt een piep wat gelijkstaat aan een oven die klaar is om het hele broodschap van de Albert Heijn te burnen. De broodjes schuif ik erin en de eitjes koken nu zo’n anderhalve minuut. De koffiepot staat al lang en breed te pruttelen. Gefocust ga ik aan de slag. Voor mama. Omdat ze het verdient. En ik hier de laatste tijd te weinig bij stilsta.

Ondanks dat ik besloten heb dat het hoog tijd is om een grote meid van 22 te worden, zitten we vandaag dan toch met zijn vieren aan de ontbijttafel. Ik ben iemand die van tradities houdt en hecht veel waarde aan dit soort momenten. Het gekke is, is dat ik me op een moment als dit een meisje van een jaar of 12 voel. Inclusief die scheve veel te grote hazentanden – lang leve de beugel – en het nodige babyvet wat ik overduidelijk nog niet kwijt was.

Maar die tanden staan nu recht. En ik ben 22. Officieel volwassen, noemen ze dat mooi. Tijd om de grote mensenwereld in te vliegen. In de middag bezoeken we de bioscoop om de film Mamma Mia voor de driehonderdzevenenvijftigste keer te zien. Heerlijk feel-good voor de zondagmiddag die toch vaak lichtelijk overschaduwd wordt door de maandag. Maar vandaag niet. Want vandaag, is het voor even weer De Drie Musketiers. Net als vroeger.

Hoe feel-good Mamma Mia ook is, vaak voel ik na de film een vreemd sluimerende steek in mijn maag. Ineens besef ik dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is dat mama er is. En dat ze niet alleen mijn moeder is, maar ook de beste vriendin die ik kan wensen. En oh, I know, dit klinkt super cliché. Maar het is zo. En ineens, voor een luttele 3 minuten, zou ik het liefst weer even terug willen in de tijd. In de tijd waar ik nog onder haar vleugels zat. Waar zij degene was die me naar school bracht. En plots heb ik spijt dat ik tegen haar zei dat ik het allemaal alleen kon. Dat ik oud genoeg was om alleen te fietsen. Omdat dat stoer was. En dat het toch ècht tijd was om voor mezelf te zorgen.

We rijden in de auto terug naar huis. Mijn huis, in dit geval. Ik stap uit de auto en mijn moeder staat ook op om achter het stuur plaats te nemen. Onze wegen kruisen elkaar halverwege, bij de achterbak. Ik geef haar een knuffel. Zeg haar dat ik van haar houd. Op dat moment, wil ik haar het liefst niet meer loslaten.

Steeds vaker ga ik inzien dat ik op mama ga lijken. In de kleine dingen, maar ook in de grote. En ik vind het super. Want liefste mama, weet je wat? Je bent fantastisch en als ik maar half zo fantastisch zou zijn als jij, dan zou dat al genoeg zijn.



12 thoughts on “Mama, ik lijk steeds meer op jou”

  • Lieve Charlotte, peter liet mij dit lezen en ik zat hierover na te denken dat wij elkaar een beetje uit het oog zijn verloren…door je verhuizing en daarna door je ontdekkingstocht van op je zelf te gaan wonen , je stages..wij… doordat peter zolang ziek is geweest en het ons beperkte in de dingen die we graag wilde doen maar dat dat onze pad is waar wij doorheen moeten wandelen ons bedrijf en ziekte van mijn moeder.. hoe bijzonder ik altijd gedacht hebt dat jij heel introvert was nooit iets op Facebook wilde doen en nu nu mag ik zomaar in jouw gedachtewereld komen wat mooi zo kom ik weer dichter bij je . Een hele dikke kus en ja ik ben fan en ga je volgen. Kus Yvon

    • Lieve tante Yvon, wat een onwijs lieve en leuke reactie! Heel eerlijk heb ik heel lang met dit in mijn hoofd gezeten (jaren zelfs kan ik je vertellen), ik ben wat dat betreft een echte dromer en denker maar ‘durfde’ het stomweg gezegd niet. Van de week dacht ik, weet je wat? Ik ga ervoor. En zo geschiedde. En lieve tante en oom? Ik begrijp volledig hoe moeilijk het soms kan zijn voor jullie. En het is ook niet erg, want het is heel logisch. En ik hoop alleen maar dat ik hiermee inderdaad jullie kan laten ‘meeleven’ in mijn belevingswereld. Want dat is eigenlijk precies wat ik met deze blog wil gaan doen, gewoon, schrijven. Super lief! Jullie krijgen een hele dikke kus van me en we zien elkaar hopelijk gauw! X

  • Charlotte wat gaaf!! Wat gezellig om mee te lezen en jouw wereld wat beter te leren kennen. Mijn kleine lieve nichtje.. ja heel cliché.. ik weet nog dat je geboren werd! Ik was een paar uur na je geboorte je al aan het bewonderen.

    Een mooie blog over je mama. Wat ben je toch een schat.. en ik kan je stiekem vertellen: alles wat je beschrijft blijft. Echt volwassen blijf je nooit zolang je je mama om je heen hebt. En je gaat vanzelf nog meer op haar lijken! Haha

    Van de week herinnerde Facebook mij over ons tripje Berlijn! Het lijkt een eeuwigheid geleden als ik je nu zie en hoor.. je bent zoveel gegroeid de laatste jaren in je volwassenheid. Maar je zal altijd mijn kleine lieve nichtje blijven!

    Ik weet nu al dat ik met veel plezier hier je verhalen zal lezen. Keep them coming!

    XOXO

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *